نمی دانم های من چیز جدیدی نیست چیزی که جالب است این است که به سرعت دارد به حجم آن ها افزوده می شود یعنی با زمان نتیجه ای عکس دارد ، هر چه که می گذرد من چیز های بیشتری را نمی دانم؟ در این روزگار که آدم از اتفاقات عقب می ماند یکی از چیز هایی که من نمی دانم تکرار می کنم تنها یکی از چیزهایی که من نمی دانم این است که آیا اشتباهات مدیریت می شود یا نه ؟ به عبارت دیگر آیا ساختاری - ذاتی است یا سیستماتیک - برنامه ای ؟ 

نمی دانم ! نمی دانم!

دوست خوب من از من خواست تا چیزی درباره این شعرش بنویسم  پشت گوش انداختم زیرا زیاد تحلیل و تشریح را  دوست ندارم بیشتر دوست دارم لذت ببرم  .                                                                                                    

 با نمی دانم ها منافات دارد شاید بوی دانسته هایی بدهد آخر به هر حال شرط انصاف ندیدم پس پاره ای از نظر معنایی  سعی کردم بازش کنم تا چه افتد شما هم اگرخواستید مرا کمک کنید به ویژه شما که می دانید.       

ماجرای دختر آن سوی خیابان در 6 پرده

پرده شماره 1

تو از دور دست ها آمده بودی

از ماضی بعید

از دل صفحات پاره پاره

آویزان می شود به آویز لباس های مادر بزرگه بزرگه بزرگم.

تا شرف خیابان را به شیشه های پر از مستطیل تقدیم کند این پیرمرد پر از نق.

با تو اما تمام صندلی های خالی را چه کنم ............ نقطه می گذارم. نقطه می گذارم. نقطه.

پرده شماره 2

آقا اجازه

این رنگ قرمز تند را اینجا بگذاریم امانت،

در همسایگی کلاس شیمی.

 شیما:

کفش هایت را در بیاور، اینجا هیروشیماست.

در شقیقه هایم دایره زنگی می زند زنی از آن طرف خیابان

در حاشیه میدانی که می دانی.

تا این رنگ قرمز تند بلاتکلیف را چه کنم.

آقا اجازه.

پرده شماره 3

در سایه زندگی می کرد

علامت سؤال بزرگی را با خودش همه جا می برد.

به ناخن هایش رنگ های عجیب و غریب می زد

از کفش تنگ، ارتفاع، آتش، قبر و بعد از ظهرهای سه شنبه متنفر بود

یک روز به کوچه رفت و دیگر نیامد.

پرده شماره 4

نام اصلی اش اما فرشته بود

وقتی خروس ها در دایره به جان هم افتاده بودند

وقتی مصالح ساختمانی به قاعده مرتب می شد

وقتی ماهی گیر آوازش را زمزمه می کرد

وقتی موشک ها رفتند تا به مو شک کنند

وقتی غانقاریا مغز استخوان تو را می مکید

وقتی کودکی دستش را در دماغش فرو می کرد یا نمی کرد

نام اصلی اش فرشته بود

پرده شماره 5

می آیی، نمی آیی؟

تازه خبرت را زنبورک ها برایم آورده اند.

تازه کمانم را کماکان کشیده نگاه داشته ام به اعتبار چشم های شما

تازه خبر ندادی

دلم برای کبوترهایم، کتابهایم، سه تارم، گلدانهایم و این همه هایم هایم هایم هایم تنگ شده

شاعر سوسیالیست.

پرده شماره 6

مسافر خسته چمدانش را باز کرد

- درست مثل قطار ساعت 22/8 دقیقه که تمام دار و ندارش را-

پیراهن سفید آهار خورده

کاغذهای خط خطی و تعداد قابل اعتنایی مداد

خوشبوترین عطر دنیا

و طنابی که پیشتر تحملش را آزموده بود.

15 آبان 87 ساعت 36/8 دقیقه عصر 

http://www.tezaktotel.blogsky.com  

چه رقصی کردیم  

پیراهن قرمز ت  

چه گاو بودم 

تو ماتادور 

تو      ما        تا        دور  

ما       تا      دور  

تو    را     ما     دور 

ترا        ما        دل 

نبودی 

تو          نبودی   

تو      ما       نبودی 

تو             تا         نبودی 

تو                   دور        نبودی!  

من       دور     

من گاو  بودم

درختی شاید چند درخت که عظیم ترین طوفان ها هم خم به ابروی شان نمی آورد، سرو حالا چه فرق می کند کاج زیاد نیست اصلن امکان زیاد بودن وجود ندارد درخت تیمار می خواهد هرکاری را خواهم کرد یا خیلی کارها را نخواهم کرد می دانی و چیزهایی می دانم اما حجم حجیم ندانسته ها هماره همیشه گی ست آن قدر که هیچ دانسته ای از این آوار بیرون نمی آید

چند درخت برای تمامی هفت پشت آسمان بس است با این همه باز از تبر می ترسم ، می ترسم با آنکه به دست های تو ایمان دارم ایمان که نه باور دارم آخر مدت زمان زیادی ست که من ایمان ندارم به بی ایمانی ام هم ایمان ندارم حتی به بال شاپرک باور دارم ایمان ندارم راست اش را بخواهی چشم های من از ایمان ترسیده اند چقدر به خاکی زدن خوب است می دانی از بین این درختان چرا روبروی این درخت سرم را بالا تر می گیرم زیرا که لجن این اجتماع مصنوعی را می شناسم از لا به لای لجن ها می بینی! می بینی؟ چشمانت را زیاد باز هم نکردی نکردی سری بچرخان به دور و بر این ازدحام در ازدحام لجن ما رسالتی داریم انگار ساده است ساده نیست فکرش را نکن باد های مسمومی که می وزند نمی اندیشند بر نخورد به لجن ها عذر می خواهم از تمامی لجن های زمین منظور من از لجن اصلن شما سبزهای لیز ته جوی آب نیست شما را که نماز می گزارم هزار بار به صداقت جلبک سوگند! چیزی در من می گوید اگر جلبک به دنیا می آمدی آن وقت چشم نداشتی چرا چیزی نمی گویی؟  چرا چیزی نمی گویی ؟ چیزی نگو...

بورخس در کتاب "این هنر شعر" از قول  برنارد شاو می گوید:

 افلاطون نمایش نامه نویسی بود که سقراط را اختراع کرد،...

من خواب دیده ام

 از زیتون زار   

تا مدیترانه  

چشم های تو را حمل می کردم

 دو سال پیش در ۲۹ تیر ماه روی همچین صفحه ای آوردم نوشتن اش باید همان حوالی باشد دوباره دوست دارم در میان باشد

نگاه تو  وقتی خطرناک می شود 

تو را دیدم

در میدان انقلاب

رفته بودم کتاب بخرم

ایستاده بودی

بر اندازت می کردم

رفتی

مرا هم بردند

.

.

.

حالا باور نمی کنند

هر چه می گویم

من از کنار آن خواب ها رد نشدم

خواب های من سیاه و سفید است

و از جنس کرباس

کرباس اش راهم که در خیابان گاندی نبافته اند

سر من  هم قد این خواب ها  نمی شود

من اصلن بنان هم گوش نمی دهم!

من تا به حال شلوار مخمل کبریتی نداشته ام

من بچه حرف گوش کنی هستم!

دست به کبریت های بی خطر نم کشیده نمی زنم

عروسک قشنگ ام را هم روی هیچ رختخواب  مورد داری نخوابانده ام

خوب شد تو را ندیدند اگر نه

نگاه ات را

ضمیمه ی پرونده می کردند

کابوس های سیاه 

فرزندان مثل ماهِ آفتاب را 

به روز روشن می برند 

تا تباهی نمور 

آغاز نفرین مادران در باد 

طولانی ترین کسوف قرن

ماه چه کودن نگاه می کرد

و آسفالت را از قالی گل دار لاکی نمی شناخت

ماه تیر از اواخر خرداد شروع شده بود

باد صفحه های تقویم را جابجا می کرد

رفته گران شب ها میخک قرمز می چیدند

تا زمین برای کشت فردا آماده شود