بالای کوه مقابل ام عقابی خودش را به باد سپرده و من پا هایم در لا به لای سنگ ها دارم پرواز را از یاد می برم

به ذهن ام می رسد  این مواد معدنی پس از استخراج فراوری می شوند ذوب می شوند شمش

 می شوند به فروش می رسند ...

اما آیا...!

این سرب ها چه قدرش گلوله خواهد شد و گلوله ها از کدام لوله به کجا خواهد نشست بر آهویی ماده در بهار یا پرنده ای .دوستی یا دشمنی چه فرق می کند تنی را سرد خواهد کرد

اما ما اینجا روی استخراج می کنیم

در ارتفاع سه هزار متر از سطح دریا روی تخته سنگی  مایل به سمت چپ ام نشسته ام سمت چپی که شمال است و به جایی از دریا می رسد . ده متر به سمت شرق من پرنده ای که نام اش را نمی دانم پرنده ای که سینه اش نارنجی ست پشت اش سفید است سرش خاکستری و شاه پر های سیاه دارد تنها نشسته بر تخته سنگی و بسوی جنوب چرخیده نگاه می کند

می دانم می آیی

این جا  ، آن جا

لای این ورق ها

دنبال سایه ات

روی این سپیدار

 این  روز ها

این شب ها

آشیانه ی یک کلاغ

فکر نمی کردم ماموران خدوم اداره ی فخیمه ی نظافت کلمات تا پشت در که نه تا داخل اتاق خواب من که چه عرض کنم بیشتر بیداری ام قدم رنجه نمایند و خواهان حذف کلمه به قول آن ها

بیماری زا و واگیر دار و پیف پیف  گلاب به روی تان(( اسهال)) گردند.

اما شدند. بنده هم که از چم وخم این گونه مسائل بی اطلاع نیستم . بل کم اطلاع هستم .

از روابط عامه ی امور نظافه استعلام نمودم و به صورت غریبه ای بلا فاصله جواب ارسالی دریافت نمودم. در مکتوبه از این قسم مامورین اظهار بی اطلاعی نموده و  آمده بود که در سیاهه ی ماموران خود کله هم یافت می نکرده ایم   اما این خبر خاطر مان را خوش داشت که رعایای خودشان چقدر مراقب سلامتی مزاج و تنظیف شان هستند باشد که با ریشه کنی این کلمه ریشه این مرض کنده و دیگر هیچ بچه یا آدمی از این مرض هلاک نگردد خاصه بلاد آفریغا ...

و من با خود عهد کردم تا دیگر این کلمه را استفاده نکنم. می گویید کدام کلمه همان کلمه دیگر

و به جای آن بگویم  رقیق گه تحت فشار  اگر جای نشین بهتری سراغ دارید گلاب به روی مان مبذول دارید.

 در قرن بیست و چند

بزرگ ترین دشمن بشر

اسهال است!

دیر زمانی پیش از آنکه ما

آزمندانه به نفت  آهن و آمونیاک روی آوریم

هر سال در زمانی معین

درختان ناگزیر و شتابان سبز می شدند

ما همگی به یاد می آوریم

روزهای بلند را

آسمان روشن را

و دگرگونی هوا را

که فرا رسیدن ناگزیر بهار را نوید می دادند

با آنکه در کتاب ها هنوز هم

درباره ی این فصل فرخنده نکاتی می خوانیم

اما دیری است بر فراز شهر های ما

دسته های آشنای پرندگان مهاجر دیده نشده است

باز کسانی که در قطار می نشینند  زود تر از دیگران

فرارسیدن بهار را در می یابند

زیرا دشت ها آمدن آن را

مانند گذشته آشکارا نشان می دهند

گرچه به نظر می رسد که بر فراز شهر ها

توفان ها در گذزند

اما آن ها تنها

آنتن های بام های ما را لمس می کنند

این هم از بهار برشت .امیدوارم سال نو سال بسیار بسیار بدی نباشدآخرسالی که نکوست از آخر اسفندش پیداست.

طوطی نبودیم یا بودیم و شکر نبود یا بود زمانی به هند صادر می کردیم و خلاصه کاروان های قند پارسی بود که مجلد به بنگاله می رفتند. امروز هم دو سه نفری وارد می کنند و طوطی دل ما هم که بر لب شما از بهر پسته آمده بود که به شکر اوفتاد! اوف! حال از این که نگذریم حکایت داریم خوش یا کمی خوش نه خیلی کم خوش نه ای  . شنیده اید که ... بار دگر روزگار چون شکر آید

من کم حافظه با کمال اعتراف به قلت سواد تاریخی کمی مثل بقیه دچار اپیدمی بسیارشایع

 فراموشی تاریخی شده ام که کمی شبیه فراموش کاری تاریخی ما در بزنگاه است. بزن زنگو!

حالا این متن چرا هی دارد گشاد می شود من نمی دانم !می دانید که من از همان اول هم گفتم نمی دانم و نمی دانم های خودم را ته گوش های مفت (گوش ها یا چشم های شما) فریاد می

زنم می زنم میزنم .( می زنم به معنای شرب خمر نیست تکذیب می کنم میز نم کشیده و زن هم ربطی ندارد  ) این نوشته هم که مثل آکاردون هی خیلی جا های اش باز می شود و بعضی جا های اش جمع. می گفتم کمی مشکل دارم با ... بار دگر روزگار چون شکر آید . این بار قبلی کی بوده است اگر می دانید به من نادان بگویید این بار قبلی شکرستان کی بوده؟! شما را به خدا! حالا البته با توجه به تقویم خیلی وقت است ما در وضعیت شکر به سر می بریم در واقع در دقیق تر بگویم موقعیت مربا تنها مواظب باشید شکرک! نزنید لطفن!

با تشکر کمپوت کاهو

تعطیلات هی زیاد می شوند .

دلیل تعطیلی را که شنیدم با خودم گفتم چه طور چشم من به این بهانه نیفتاده . دوباره سر زدم پیدا کردم. همیشه بهانه ای هم برای تعطیلی این روزها نیاز نیست. با خودم گفتم حالا آخرین عصر پنج شنبه را هم در بایگانی ایام دارم.

 .... رو نوکش یه چیکه آب گفت به من بگیر بگیر

1950 - کارولینای شمالی : مرد سیاهپوست از آب سردکن مخصوص سیاهان آب می‌خورد:

اول دسامبر سال 1955 : رزا پارک دو ماه بعد از اینکه حاضر نشد در یک اتوبوس جایش را به یک سفیدپوست بدهد ، انگشت‌نگاری می‌شود

1963 - واشنگتن دی سی : در اوج سخنرانی مشهور مارتین لوترکینگ -I Have A Dream- وی دستش را در جلوی بنای یادبود لینکلن بالا برده است و با کلمات تهییج‌کننده‌اش ، سرود روحانی سیاهان را زمزمه می‌کند:
Free at last! Free at last! Thank God Almighty, we are free at last!