. 

. 

.  

گاه  

می نشیند 

بر دلم 

یک سئوال 

چرا 

به پایان نبرم  

جمله هستی ام را 

با نقطه ی یک گلوله؟ 

. 

 . 

. 

 هر چه بیش می گذرد این تکه از شعر  ولادیمیر  را بیش تر دوست تر دارم ...

به زیارت دریا می روم  

از چند شنبه بازاری  

دو متر طناب اعلای پنبه ای خواهم خرید 

نه! نه ! 

برخواهم گشت این خاک شادمان   

مسمومیت حاد غذایی و 

موج استفراغ  

بر خواهم گشت 

درخت دخیلی خواهم یافت  

تک درختی کهن در دشتی پیرتر از آرزوهای این مردمان  

صبر خواهم کرد تا خیل دخیل و خیال به خواب بروند  

آنگاه سنگین ترین دخیل را 

به درخت معجزتی نابکار خواهم بست 

ایمان دارم 

که صبح  

این گره باز خواهد شد 

و من مراد خواهم یافت 

و من مراد خواهم یافت!

از شما چه پنهان هوس شعر کرده ام . حسی شبیه ویار در من می چرخد دیر وقت است اگر نه!به آتنا زنگ می زدم تا تازه ترین شعرش را بریزد در گوش م  

کمی از شب من شاید 

ریخته بود 

بر گیسوان ات 

وگرنه مریخ تو را حمیرا صدا می کرد! 

مسافر کوچولو پیامی بزرگ داشت بزرگ تر از بال یک پروانه شاید باغچه ی ما  

گل سرخ نداشت باد می آمد باد می آمد در باغچه ی خزانی ما چه بی موقع 

 گل داده این شاید نسترن باد می آمد باد می آمد وقتی که ایستاد چیزی 

چیزی از ما کم بود حالا این هوا هر چه قدر ابری هم شد باز باد از آن طرف که 

نمی وزد نه نمی وزد باز هم در این حفره کمی ابر بچکانیم بد نیست  

گوش هایم خواب می بینند خواب خنده که می پیچد می پیچد می پیچد  

هی می پیچد. حالا ببینیم ابر ها که رفتند سبک شده ایم یا نه ؟!

 می خواهم بخوابم 

خسته ام 

ملافه ای سپید به روی خودم می کشم 

اما می ترسم 

تا تو پیراهن سیاهت را از جامه دان در آوری 

هر رنگی به تو می آید  

بیا وآبی بپوش 

تا دوباره خواب دریا ببینم 

 مادرم همیشه پیراهنی سیاه دم دست دارد

 پاندول شده ام. 

ازنگهبانی رد شدیم جزیره بی خبری پشت سرمان بود از تبعید خود خواسته بر می گشتیم مرخصی مان آغاز شده بود  در سر رسید بیست و هشتم تیر علامت خورده بود .پیچ ها را رد می کردیم با سمند زردی رادیو روشن بود ناگهان خبری به سر من شلیک شد.

و سه تصویر از جلوی چشمم گذشت یا کمی ایستاد و رد شد تصاویری از "هامون" روزی روزگاری وپیرمرد رنجوری در "شب " ابتدا این تصاویر بودند و بعد مکثی که انگار بهتی با تاخیر بود تصاویر دیگر شروع شدند.صدایی هم از حنجره ام خارج شد که نفهمیدم چه صدایی بود یا الان یادم نمی آید اما می دانم صدایی از دهانم پرید حالا دارم فکر می کنم فلسفه ی این سه تصویر در لحظه ای بدون مکث ...!

روی این گلوله نوشته بود " خسرو شکیبایی بازیگر توانای تئاتر و سینما در گذشت"

بالای کوه مقابل ام عقابی خودش را به باد سپرده و من پا هایم در لا به لای سنگ ها دارم پرواز را از یاد می برم

به ذهن ام می رسد  این مواد معدنی پس از استخراج فراوری می شوند ذوب می شوند شمش

 می شوند به فروش می رسند ...

اما آیا...!

این سرب ها چه قدرش گلوله خواهد شد و گلوله ها از کدام لوله به کجا خواهد نشست بر آهویی ماده در بهار یا پرنده ای .دوستی یا دشمنی چه فرق می کند تنی را سرد خواهد کرد

اما ما اینجا روی استخراج می کنیم